Şu An Bedava

Serbest lisanslı video kullanmak

Son güncelleme: 20 Eylül 2026

Serbest lisanslı video, stok klipten farklı bir şey: çoğu bilim kurumu, müze ve üniversite arşivinden geliyor, yani gerçek içerik. Karşılığında stok kliplerin aksine atıf isteyebiliyor ve teknik olarak hazır kullanım için biçimlenmemiş oluyorlar.

İki farklı kaynak türü

Stok klipler. Site arka planı, geçiş, atmosfer için çekilmiş kısa görüntüler. Genelde atıf istemez, döngüye uygundur, sesi yoktur.

Arşiv videoları. Bilimsel canlandırmalar, doğa kayıtları, tarihî görüntüler, konferans kayıtları. Serbest lisanslıdır ama lisans koşulu vardır — genellikle atıf, bazen "aynı lisansla paylaş".

Lisans dosya başına değişir. Aynı arşivdeki iki video farklı lisansta olabilir. "Bu site serbest" diye genelleme yapmak, bu kategorideki en sık hata. Her videonun kendi sayfasındaki lisans satırını okumak gerekiyor.

Videoyu kullanmadan önce üç kontrol

  1. Lisans kodu ne? BY atıf ister, SA türev işi aynı lisansla paylaşmanı ister, NC ticari kullanımı kapatır, ND değiştirmeni yasaklar. Bir videoyu kesmek ve montajlamak ND'li lisansta tartışmalı hâle gelir.
  2. Ses ayrı bir eser mi? Videonun üzerindeki müzik çoğu zaman farklı bir lisansa tabidir. Videoyu serbestçe kullanabiliyor olman, üzerindeki müziği kullanabileceğin anlamına gelmez.
  3. İçindekiler. Tanınabilir yüzler, markalar ve eserler için lisans bir şey söylemez — bu, görsellerdeki riskin videodaki hâli.

Teknik taraf: arşiv videosu hazır gelmez

Format. Arşivlerde WebM ve OGV yaygın. Düzenleme programlarının çoğu bunları sevmiyor; işe başlamadan önce yaygın bir formata dönüştürmek zaman kazandırır.

Boyut. Bilimsel canlandırmalar yüksek çözünürlükte ve uzun olabiliyor. Web'de kullanacaksan mutlaka yeniden sıkıştır; 20 MB'lık bir arka plan videosu mobil kullanıcının veri paketini yakar.

Kare hızı. Arşiv kayıtlarının kare hızı projenle uyuşmayabilir. Uyuşmadığında hareket takılıyormuş gibi görünür; düzenleme yazılımında proje ayarını kaynağa göre kurmak en temizi.

Atıf nereye yazılır? Videonun kendi içinde (jenerik veya alt yazı) yazmak en sağlamı; açıklama metni platform değiştiğinde kaybolabiliyor. Dört parça yeterli: eser adı, üreten, lisans adı, kaynak bağlantısı.